Een vriendschap voor het leven aan de andere kant van de wereld

Zo’n blond Nederlands meisje

Al jaren lang bestaan er verschillende, en vooral velen, organisaties die hulp bieden in ontwikkelingslanden. Vaak lopen die organisaties heel erg uiteen. Van knuffels uitdelen in Mongolië tot onderwijs bieden op de Filipijnen. De meeste projecten draaien op vrijwilligers, en die zijn ook hard nodig. En voordat je het weet staat je hele timeline op Facebook vol met foto’s  van ontwikkelingsreizen. Zo’n blond Nederlands meisje die naar de andere kant van de wereld gaat om plezier te maken met jongeren.

Al die vragen…

Jep, that’s me. Twee jaar geleden inmiddels maakte ik zo’n reis naar de Filipijnen. Eigenlijk was iedereen heel enthousiast, totdat ik de Aardrijkskunde les binnenliep. Meneer Aardbol zei, iets terughoudender dan dat ik inmiddels gewend was van iedereen, dat hij zijn twijfels bij mijn reis had. Niet om mij persoonlijk, niet omdat ik het niet zou kunnen en niet om het feit dat ik net 15 jaar was. Wél omdat ik maar een kleine twee weken zou gaan, en een ticket al gauw de duizend euro aantikt. Hij vroeg zich af of mijn goed bedoelde actie niet een druppel op de gloeiende plaat zou zijn. En of ik die duizend euro niet beter kon opsturen naar het goede doel, in plaats van er zelf heen te gaan. (Ik ging er overigens wel heen om een bedrag van 42.760 euro te brengen.) Daarnaast vroeg Meneer Aardbol zich ook af of al die kindjes zich niet aan mij zouden gaan hechten, waarna hun hartje in tweeën werd gescheurd als ik er niet meer zou zijn. Toentertijd waren dit soort vragen het laatste waar ik mee bezig was. Ik ging immers alleen maar helpen!?

“Het gaat eigenlijk om de diepere laag”

Meer dan gewoon helpen

Inmiddels komen die vragen af en toe wel eens opborrelen in mijn hoofd. Vooral als ik nog meer schattige, leuke, vriendelijke maar soms ook schokkende foto’s zie op mijn timeline. Maar door mijn ervaring van toen, en heel wat gesprekken met mensen die eenzelfde soort reis hebben gemaakt is mij iets opgevallen.

Een ontwikkelingsreis om anderen te helpen is niet zomaar geld verspillen om twee weekjes rond te banjeren in de modder. En het gaat ook niet zozeer om mijn HBO-hersenen die een ander wat zouden moeten leren. Het gaat eigenlijk om de diepere laag: vriendschap voor het leven. Nu nog steeds praat ik bijna wekelijks met mensen die ik op de Filipijnen heb leren kennen. Jongeren die ook hun dromen en doelen hebben. En dat zijn de meest normale, mainstream jongeren die je maar kunt bedenken. Gewoon omdat ze hetzelfde zijn, alleen op een andere plek wonen. Dat betekent natuurlijk niet dat écht werken er niet bij hoort. Ga juíst hard aan de slag, en help waar nodig is.

Maar mijn timeline mag volstaan met blonde meisjes en vrolijke jongeren. Want daaruit bloeit iets voort, voor de rest van je leven.

Advertenties

2 thoughts on “Een vriendschap voor het leven aan de andere kant van de wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s