Het kappen van De Jungle, op weg naar een betere toekomst

Het kappen van De Jungle

Een goed half jaar terug werd het nieuws beheerst door de vluchtelingenstroom. Krijgen ze een opvang, of niet? Welke landen werken er mee? Zijn het wel vluchtelingen, of eigenlijk gelukzoekers? En dat zijn nog maar enkele vragen; er zijn er nog veel meer. Zo ook: ‘Wat gaat er gebeuren met al die vluchtelingen die nog geen vaste opvangplaats hebben?’ Veel van hen kwamen terecht in Frankrijk, Calais. Beter bekend als ‘De jungle’. Mensen wonen daar in zelfgemaakte hutjes, hebben weinig te eten, en er is slechte hygiëne. Bovenal zijn er heel veel kinderen zonder familie. Onmenselijk. Maar daar gaat verandering in komen.
Vandaag, maandag 24 oktober, is het tijd dat De jungle wordt gekapt. Dit gaat in totaal drie dagen duren. Op weg naar een nieuw ‘huis’ ergens in Frankrijk… Maar of dat ooit als een thuis gaat voelen vraag ik me af. Ik heb met ze te doen.

Een stuk mag je raken

Op school heb ik het vak Keek op de week. Daar analyseren we nieuwsartikelen, opvallende dingen en leren we over de relatie tussen media en publiek. Zo leerden wij ook dat in een nieuwsbericht de allerbelangrijkste dingen moeten staan. En dat een goed stuk je aan het denken zet. Dat was bij mij het geval toen ik dit artikel van de NOS las.
Hierin staat dat deze dag in het teken staat van vrijwillig vertrek. Dat morgen hutjes worden afgebroken en schoonmaakploegen het terrein op gaan. Dat was het gene dat mij aan het denken zette.

Verhalen door gevoelens

Hoe zou het voelen als je al zo ver bent gevlucht, zo’n enorme gevaarlijke route hebt overleefd en dat anderen nu jouw zelfgemaakte hutje gaan afbreken!? Ik heb het idee dat de media te vaak recht op hun doel af gaan, en daarbij gevoelens vergeten. Alsof alles altijd maar om een plan moet gaan. Journalistiek bestaat uit namen, bronnen, tijden en afspraken. Maar ook om gevoelens, juíst om gevoelens. Verhalen ontstaan door gevoelens. In dit geval door het gevoel van onveiligheid. Dát is de reden waarom er zoveel mensen zijn gevlucht. Het lijkt erop dat zodra het woord ‘gevoel’ naar voren wordt geschoven er een vliegensvlugge muur wordt opgebouwd. Maar kijk eens door die muur heen, waar kom je dan terecht?

Het einde van Calais

Logisch dat er een einde aan Calais moet komen. Misschien gaat dat afbreken ook niet op een andere manier dan dat het nu gaat. Ik geloof dat er vast en zeker mensen zijn geweest die zo’n destructie goed hebben geregeld. Maar buiten alle praktische zaken om; hoe zou het zijn om voor de zoveelste keer ‘huis en haard’ of beter ‘tent en vuur’ te moeten achter laten?
Dát beangstigende gevoel, zoals al die duizenden mensen vandaag en komende dagen zullen voelen, bekroop me toen ik dat zinnetje van de NOS las. “Vandaag staat in het teken van vrijwillig vertrek.”

Meer gevoel

Wat nou als je als vluchteling niet vrijwillig wilt vertrekken omdat je graag naar Engeland wilt? Het zou zoveel mooier zijn als meer journalisten gevoel betrekken in hun stuk. Niet zo zeer het eigen gevoel van de journalist. Maar wél het gevoel van een vluchteling, bijvoorbeeld.

Advertenties

One thought on “Het kappen van De Jungle, op weg naar een betere toekomst

  1. Pingback: Boos om schreeuwende Hollanders – Milou

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s